الدّحض : نابودى و بطلان . خداوند مىفرمايد : وَ الَّذِينَ يُحَاجُّونَ فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما اسْتُجِيبَ لَهُ حُجَّتُهُمْ داحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ عَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ » . « 1 » التّارات : جمع « تارة » به معناى بار ، هنگام و فرصت است . التّهجّد : به شب‌زنده‌دارى براى عبادت گفته مىشود . الغرار : اندك . أنصب : خسته كرد . هواجر : جمع « هاجرة » به معناى ميانه روز در تابستان است . ظلف : بازداشت . أوجف : شتاب كرد . تنكّب : گراييد و منحرف شد . المخالج : شاخه‌هايى كه از يك اصل منشعب مىشوند . أقصد المسالك : راهها را استوار ساخت . لم تفتله : او را منحرف نمىكند . النّعمى : گشايش و آسايش زندگى . العاجلة : دنيا . الآجلة : آخرت . أكمش : رفت و شتاب كرد . فى مهل : در مهلتها و فرصتهاى زندگى . ذهب عن هرب : از آن‌چه بايد فرار كرد ، گريخت .

--> ( 1 ) . « آنان كه در دين خدا جدل مىكنند . . . حجت آنها نزد خدا لغو و باطل است و بر آنها عذاب سختى خواهد بود » شورى / 42 : 13 .